Η εθνική μας αποχαιρέτησε χθες βράδυ το Μουντιάλ 2010 και μαζί της αποχαιρετήσαμε και εμείς τη Νότια Αφρική. Ήταν ένα ταξίδι που διήρκεσε περίπου τρεις εβδομάδες (θυμίζω ότι η ομάδα αναχώρησε μερικές μέρες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης για να ολοκληρώσει εκεί την προετοιμασία της) αλλά όπως συμβαίνει στη ζωή, όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν. Και το άσχημο είναι ότι συνήθως τελειώνουν γρήγορα.

Με την ίδια μελαγχολία που αφήσαμε πίσω μας την αφρικανική ήπειρο όλοι όσοι ταξίδεψαν με την εθνική (οπαδοί, δημοσιογράφοι, παράγοντες), είμαι σίγουρος ότι επέστρεψαν σπίτι και οι διεθνείς μας. Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής είναι εξορισμού κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό αφού είναι το πρώτο στην ιστορία που διεξάγεται στην Αφρική. Και βέβαια θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη όλων μας γιατί ήταν εκεί και η εθνική μας. Μόλις για δεύτερη φορά στα χρονικά. Και αν για όλους εμάς που βρισκόμαστε έξω από την ομάδα ήταν κάτι τόσο ιδιαίτερο, φανταστείτε πόσο σημαντικό ήταν για τους ποδοσφαιριστές, που στην τελική είναι και οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Συνέχεια »

Η ομάδα το πάλεψε, κράτησε την Αργεντινή για περίπου 80 λεπτά αλλά στο τέλος λύγισε. Αποχαιρέτησε το Μουντιάλ με μία τιμητική ήττα και έφυγε από τη Νότια Αφρική με ψηλά το κεφάλι. Και τελικά νομίζω αυτό ήταν που ζητούσε και ο κόσμος όταν η ομάδα αναχωρούσε για το Παγκόσμιο Κύπελλο πριν από περίπου τρεις εβδομάδες.

Δεν περιμέναμε να το… σηκώσουμε ξανά. Δεν περιμέναμε η Ελλάδα να συγκλονίσει τον κόσμο με το απίθανο ποδόσφαιρο που θα έπαιζε. Θέλαμε απλά να σταθεί αξιοπρεπώς σε αυτή την ποδοσφαιρική γιορτή και να αποδείξει ότι δίκαια έφτασε μέχρι εδώ. Να μπουν οι παίκτες στον αγωνιστικό χώρο, να παίξουν με πάθος και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Συνέχεια »

Με αφορμή ένα σχόλιο που έκανε ο φίλος Βασίλης στο χθεσινό μπλογκ αλλά και τη νέα μεγάλη έκπληξη που σημειώθηκε σήμερα με την ισοπαλία της Ιταλίας κόντρα στη Νέα Ζηλανδία, ήθελα να κάνω ένα γενικό σχόλιο για το Μουντιάλ που παρακολουθούμε.

Όπως έγραφα και χθες (Σάββατο), το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μέχρι στιγμής των Μουντιάλ των “μικρών”. Η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη με αποκορύφωμα την ισοπαλία που απέσπασε η - θεωρητικά – πιο αδύναμη ομάδα της διοργάνωσης από την κάτοχο του τροπαίου. Είχαν προηγηθεί οι ισοπαλίες της Αγγλίας με τις ΗΠΑ και την Αλγερία, η ήττα της Ισπανίας από την Ελβετία, η ήττα της Γερμανίας από την Σερβία αλλά και η παταγώδης αποτυχία της Γαλλίας.

Συνέχεια »

Καλώς ή κακώς, στο ποδόσφαιρο είσαι τόσο καλός όσο και το τελευταίο σου αποτέλεσμα. Κέρδισες; Είσαι θεός. Έχασες; Δεν αξίζεις τίποτα. Ειδικά στην Ελλάδα. Οφείλω να παραδεχτώ ότι σε αυτό, καθοριστικό ρόλο παίζουμε εμείς οι δημοσιογράφοι. Για την ακρίβεια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Μετά από κάθε αγώνα πρέπει να κλείσουν δεκάδες σελίδες εφημερίδων και περιοδικών και να αφιερωθούν ώρες ολόκληρες στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις. Και πάνω απ΄ όλα πρέπει να ικανοποιηθεί το κοινό αίσθημα. Είσαι χαρούμενος για την ομάδα σου; Θα στηθεί ολόκληρο πανηγύρι. Έχεις πάρει ανάποδες επειδή δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της; Θα στηθεί πραγματική κηδεία. Συνέχεια »

Το ότι σαν λαός είμαστε της υπερβολής και των άκρων δεν αποτελεί μυστικό. Το βιώνουμε καθημερινά σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Και βέβαια στο ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Να μην επαναλαμβάνω τα χιλιοειπωμένα. Στην επιτυχία είμαστε θεοί και στην αποτυχία…τίποτα, σκουπίδια.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και με την Εθνική ομάδα σε αυτό το Μουντιάλ. Από την ισοπεδωτική κριτική του πρώτου αγώνα φτάσαμε στην αποθέωση για τη νίκη επί της Νιγηρίας. Υπερβολική η απογοήτευση και ο εκνευρισμός στην πρώτη περίπτωση, εξίσου υπερβολικός ο ενθουσιασμός και οι πανηγυρισμοί στη δεύτερη.

Σε ό,τι αφορά την κριτική ας βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Πολλοί παίκτες διαμαρτυρήθηκαν για την αυστηρή κριτική που ασκήθηκε τις προηγούμενες μέρες. Μα η κριτική είναι και αυτή κομμάτι του παιχνιδιού. Κομμάτι της ζωής. Όπως θα δεχθείς την θετική κριτική όταν την αξίζεις, έτσι πρέπει να δεχτείς και την αρνητική κριτική όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Μια τραγική εμφάνιση όπως αυτή της πρεμιέρας θα προκαλέσει και τις ανάλογες αντιδράσεις τόσο από τον κόσμο όσο και από τον Τύπο (να ξεκαθαρίσω εδώ ότι δεν αναφέρομαι σε κριτικές του στυλ “γυρίστε πίσω”). Και βέβαια μία σπουδαία προσπάθεια όπως αυτή του αγώνα με τη Νιγηρία θα σου εξασφαλίσει τα εύσημα και το χειροκρότημα. Υπάρχει κάτι παράλογο σε αυτό;

Εκεί που δίνω δίκιο στους παίκτες είναι στις διαμαρτυρίες τους για την προσπάθεια που έγινε από πολλούς να παρουσιαστεί μια εικόνα διάλυσης στην ομάδα. Μέσα από “αποκλειστικότητες” και υπερβολές κάποιοι θέλησαν να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις για να ικανοποιήσουν το κοινό αίσθημα. “Έπρεπε να γράψουν τόσα και να κάνουν την ομάδα ακόμα πιο…σκατά;” δήλωσε χαρακτηριστικά ο Καραγκούνης. Και ποιός μπορεί να τον κατηγορήσει; Από αυτή την άποψη οι παίκτες έχουν κάθε δίκιο να αισθάνονται ότι τους έγινε πόλεμος και ότι σε κάποιους χρωστούσαν μια απάντηση.

Από εκεί και πέρα πρέπει να διαφωνήσω κάθετα με την άποψη που έχει εκφραστεί πολλές φορές από τους διεθνείς μας ότι δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν. Στην ζωή μας, είτε είναι η προσωπική είτε η επαγγελματική, καλούμαστε να αποδεικνύουμε κάτι κάθε μέρα. Μια επιτυχία δεν μας εξασφαλίζει μια θέση στην κορυφή επ’ αόριστον. Το ίδιο όπως και μια αποτυχία δεν είναι απαραίτητο να μας στιγματίσει και να μας καταδικάσει για πάντα. Και αυτό είναι κάτι που ισχύει ακόμα περισσότερο σε κάτι τόσο ρευστό όπως είναι το ποδόσφαιρο.

Αυτή τη φορά ομολογώ πως δεν το περίμενα! Πριν από το ματς ήμουν απαισιόδοξος. Δεν πίστευα, όπως είχα γράψει άλλωστε, ότι η ομάδα θα μπορούσε να αλλάξει θεαματικά την εικόνα της σε σχέση με το πρώτο ματς. Δεν πίστευα ότι το είχε μέσα της. Και όμως το έκανε. Σήμερα κόντρα στη Νιγηρία έδειξε όλα τα στοιχεία που περιμέναμε από αυτήν και στο πρώτο παιχνίδι. Σήμερα έδειξε όλα τα στοιχεία μιας ομάδας που αξίζει να βρίσκεται στο Μουντιάλ.

Το ότι ο αντίπαλος έπαιζε με δέκα είναι σεβαστό αλλά προσωπικά θεωρώ ότι έχει μικρή σημασία.

Για μένα αυτό που μέτρησε ήταν η λύσσα με την οποία οι παίκτες κυνήγησαν το παιχνίδι. Κυνήγησαν την ανατροπή και προσπάθησαν να “πατήσουν” τον αντίπαλο. Χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα τους. Και αυτό ακριβώς έκαναν.

Τα συστήματα, η σύνθεση της 11άδας, όλα πήγαν “σύννεφο” έτσι όπως εξελίχθηκε το ματς. Όχι ότι δεν πρέπει να απονείμουμε τα εύσημα στον Ότο Ρεχάγκελ. Σήμερα παίρνει άριστα στο κουτσάρισμα της ομάδας και στη διαχείριση του αγώνα. Ξεκίνησε με το ιδανικό – γι’ αυτήν την ομάδα – σχήμα, έκανε αμέσως τις απαραίτητες αλλαγές μετά την αποβολή του Καϊτά, και στο τέλος μας έκανε… δώρο ακόμα και την συμμετοχή του Νίνη. Και μας άφησε όλους να αναρωτιόμαστε:

Πώς διάολο προέκυψαν οι…εμπνεύσεις του πρώτου αγώνα κόντρα στη Νότια Κορέα; Μου φτάνει πάντως το κοντινό πλάνο που του έκανε ο Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης λίγο πριν από το φινάλε. Η αγωνία που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του μού έδειξε ότι ακόμα το έχει. Ότι ο προπονητής μέσα του είναι ακόμα ζωντανός. Ότι και γι’ αυτόν το να πανηγυρίσει η Ελλάδα μια νίκη στο Μουντιάλ είχε τεράστια σημασία.

Πανηγυρίσαμε τα πρώτα γκολ της ιστορίας μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Την πρώτη μας νίκη και τους πρώτους μας βαθμούς. Και το κάναμε ακριβώς όπως πρέπει. Παίζοντας με πάθος, με πίστη και με αποφασιστικότητα.

Πάνω απ΄ όλα το κάναμε παίζοντας μπάλα. Αν και σπάνια δίνω σημασία στα στατιστικά ενός αγώνα, σήμερα είχα αγωνία να τα μάθω. 27 τελικές προσπάθειες  από τις οποίες οι 11 στον στόχο. Το τελευταίο (που είναι και το σημαντικότερο) αποτελεί ρεκόρ για τη φετινή διοργάνωση. Και αποδεικνύει με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι σήμερα παίξαμε φουλ επίθεση. Παίξαμε για το γκολ. Και ακόμα και αν ο αντίπαλος έπαιζε με παίκτη λιγότερο, μείναμε με την αίσθηση ότι 2-1 μας αδικεί!

Ακούω από διάφορες πλευρές ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται για τον υπερπάντων αγώνα. Για τον κρίσιμο, καθοριστικό, αποφασιστικό, σούπερ γουάου αγώνα που θα κρίνει το μέλλον της στη διοργάνωση. Για την επιτακτική ανάγκη να πάρουμε τους βαθμούς για να έχουμε ελπίδες να περάσουμε στους “16”. Και μετά ακούω τον Ότο Ρεχάγκελ να δηλώνει στη συνέντευξη τύπου ότι παραμένουμε πιστοί στη αγωνιστική φιλοσοφία μας και πάμε για τη νίκη. Με μισό – μηδέν. Και αναρωτιέμαι: μήπως εγώ τελικά είμαι ο περίεργος; Μήπως εγώ είμαι υπερβολικά ρομαντικός και γραφικός;

Συνέχεια »

Άνοιξε ή όχι τελικά την πόρτα της εξόδου από την εθνική ομάδα ο Οτο Ρεχάγκελ; Αυτό είναι το ερώτημα που μας βασάνισε όλη τη μέρα σήμερα καθώς ο καθένας φαίνεται πως είχε μία διαφορετική ερμηνεία για την χθεσινή ομιλία που έκανε ο Γερμανός στους παίκτες του και η οποία προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στο ελληνικό στρατόπεδο.

Ο Ρεχάγκελ φέρεται να είπε στους διεθνείς ότι “δεν ξέρω αν σε λίγες μέρες θα είμαστε μαζί” και αυτό ερμηνεύτηκε από πολλούς ως προάγγελος της αποχώρησής του από την τεχνική ηγεσία της ομάδας. Οι ποδοσφαιριστές, μέσω του Κώστα Κατσουράνη που είναι μία από τις ηγετικές φιγούρες στα αποδυτήρια της εθνικής, διέψευσαν ότι ειπώθηκε κάτι τέτοιο. Τί ισχύει τελικά;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Ίσως να δόθηκαν υπερβολικές διαστάσεις σε κάτι που είπε ο ομοσπονδιακός τεχνικός σε μια αποστροφή του λόγου του. Ίσως, χαμένοι στη μετάφραση (του Τοπαλίδη;), άλλοι παίκτες να κατάλαβαν ένα πράγμα και άλλοι κάτι άλλο. Η ουσία είναι ότι όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει θέμα παραμονής του Ρεχάγκελ.

Υπήρχε πολύ πριν ξεκινήσει ακόμα το Μουντιάλ και είναι απολύτως λογικό αφού με το τέλος της διοργάνωσης λήγει και η συμφωνία του Γερμανού με την ΕΠΟ. Από εκεί και πέρα όμως είναι τελείως άκαιρο και άσκοπο να ανοίγει πάλι αυτή η κουβέντα τώρα. Στα μέσα του Παγκοσμίου Κυπέλλου κι ενόψει ενός τόσο κρίσιμου αγώνα όπως είναι αυτός της Πέμπτης με αντίπαλο τη Νιγηρία.

Ο Ρεχάγκελ δήλωσε παράλληλα σε γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι ότι το αν θα συνεχίσει στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας θα εξαρτηθεί σε πολύ μεγάλη βαθμό από την πορεία της στο Μουντιάλ. Ήδη η διοργάνωση ξεκίνησε στραβά και προσωπικά θεωρώ, όπως έχω ξαναγράψει, ότι είναι αδύνατο να αλλάξει θεαματικά η αγωνιστική εικόνα της ομάδας στα επόμενα παιχνίδια.

Άσχετα με αυτό όμως νομίζω ότι παρά τα όσα έχει προσφέρει ο Ρεχάγκελ στην εθνική ομάδα όλα αυτά τα χρόνια και παρά την άριστη συνεργασία που έχει με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία οι πιθανότητες που έχει να παραμείνει είναι λίγες. Πολλοί θεωρούν ότι έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του σε αυτή αυτή την εθνική και μην ξεχνάμε ότι αποτελεί κοινό μυστικό ότι ήδη έχει βρεθεί και ο διάδοχός του: ο Φερνάντο Σάντος.

Βρισκόμενοι στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο αγώνων της εθνικής νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουμε ένα διάλειμμα από τη απογοήτευση και την γκρίνια που μας άφησε η πολύ άσχημη πρεμιέρα και να θυμηθούμε ότι ζούμε ένα Μουντιάλ. Μια ποδοσφαιρική φιέστα που συμβαίνει μόλις μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια και που είναι πάνω απ’ όλα αυτό: μια γιορτή!

Πρέπει να παραδεχτώ ότι για μας που βρισκόμαστε εδώ στη Νότια Αφρική είναι πολύ πιο εύκολο να μπούμε σε αυτό το κλίμα. Για την ακρίβεια εδώ στο Ντέρμπαν τις τελευταίες μέρες είναι πρακτικά αδύνατο να το αγνοήσεις. Σε αυτό έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό οι χιλιάδες Γερμανοί και – κυρίως – Αυστραλοί που κατέκλυσαν την πόλη με αφορμή την χθεσινοβραδινή αναμέτρησή τους στο υπερσύχγρονο (και εντυπωσιακότατο) “Μόουζες Μαμπίντα Στέιντιουμ”. Συνέχεια »

Η απογοήτευση και ο εκνευρισμός (για να μην πω θυμός) που νιώθουμε όλοι για την χθεσινή εικόνα της εθνικής στην πρεμιέρα της στο Μουντιάλ είναι απολύτως δικαιολογημένοι. Δε νομίζω ότι έχει ενοχλήσει τόσο το αποτέλεσμα όσο η εμφάνιση της ομάδας στο Νέλσον Μαντέλα Μπέϊ του Πορτ Ελίζαμπεθ.

Διαβάζω παντού για ένα “νέο 1994” και για μία επανάληψη της εικόνας που παρουσιάσαμε πριν από δύο χρόνια στο Euro 2008. Εννοείται ότι η τελική σούμα θα γίνει στο τέλος όμως σίγουρα το πρώτο δείγμα είναι ήταν άκρως ανησυχητικό. Καταλαβαίνω ότι πίσω στην Ελλάδα (αλλά και για τους Έλληνες σε όλο τον κόσμο) το κλίμα για την εθνική είναι πολύ βαρύ. Αυτό που μπορώ να μεταφέρω εδώ από το Ντέρμπαν όπου επέστρεψε η αποστολή της ομάδας είναι το ίδιο ισχύει και για τα αποδυτήρια. Η απογοήτευση είναι μεγάλη και στους παίκτες οι οποίοι ακόμα “ψάχνονται” για να βρουν τί έφταιξε και τα πράγματα πήγαν τόσο στραβά.

Χθες στα αποδυτήρια του γηπέδου υπήρχαν σκυμμένα κεφάλια όμως ως επαγγελματίες ποδοσφαιριστές οι διεθνείς ξέρουν ότι περιθώρια για αυτολύπηση δεν υπάρχουν. Δέχθηκαν μοιρολατρικά το αποτέλεσμα (και την εμφάνιση) όμως προσπάθησαν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να στρέψουν αμέσως την προσοχή τους στο επόμενο παιχνίδι με τη Νιγηρία. Ένα παιχνίδι που γι’ αυτούς αποτελεί πάνω απ’ όλα μια δεύτερη ευκαιρία για να αποδείξουν στους Έλληνες παντού αλλά και στην παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα γενικότερα ότι αξίζουν που βρίσκονται σε αυτό το Μουντιάλ.

Μέσα στον εκνευρισμό μας για την κάκιστη εικόνα που παρακολουθήσαμε, όλοι μας θα θέλαμε να μάθουμε ότι στα αποδυτήρια μετά τον αγώνα έγινε το “έλα να δεις”. Ότι οι παίκτες χτύπαγαν τα κεφάλια τους στον τοίχο, ο ένας το κεφάλι του άλλου και όλοι μαζί το κεφάλι του προπονητή.  Ότι και αυτοί ένιωσαν τον ίδιο θυμό γι’ αυτό που παρουσίασαν μέσα στο γήπεδο. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται σημερινά δημοσιεύματα, διαπληκτισμοί και ακρότητες δεν υπήρξαν. Νεύρα ναι (αυτό φάνηκε άλλωστε και μέσα στο γήπεδο), ένταση επίσης.

Αλλά μέχρι εκεί. Στις – μετρημένες – δηλώσεις τους οι παίκτες μπορεί να δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση χωρίς να κάνουν την απαιτούμενη αυτοκριτική (κάνοντας λόγο για ατυχία, για λεπτομέρειες που έκριναν το παιχνίδι αλλά και για δική τους υπερπροσπάθεια) όμως τους δικαιολογώ. Προς τα έξω δεν επιτρέπεται να βγάλουν εικόνα διάλυσης. Είναι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και ξέρουν ότι στον αθλητισμό υπάρχει η καλή και η κακή εμφάνιση. Η νίκη και η ήττα. Το προηγούμενο και το επόμενο παιχνίδι.

Τα περισσότερα βέλη έχει συγκεντρώσει – δικαιολογημένα – ο Ότο Ρεχάγκελ. Από το ρεπορτάζ προκύπτει ότι υπάρχει δυσαρέσκεια για τις επιλογές του Γερμανού και μέσα από το στρατόπεδο της εθνικής. Επιβεβαιώνεται αυτό που λέγαμε χθες, ότι και οι ίδιοι οι παίκτες αιφνιδιάστηκαν από το σχήμα που παρέταξε. Κανείς δεν αμφισβητεί την προσφορά του στην εθνική ομάδα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υπεράνω κριτικής. Ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή που τα λάθη του ήταν εξόφθαλμα. Τα πάντα όμως έχουν ένα μέτρο. Βρισκόμαστε ακόμα στο ξεκίνημα μιας μεγάλης διοργάνωσης και μιας μεγάλης προσπάθειας που καλείται να κάνει η εθνική ομάδα. Δεν είναι η ώρα να “σταυρώσουμε” κανέναν. Ούτε τον Ότο, ούτε τους παίκτες.